آدرس: تجریش - میدان قدس - خیابان دربند - پ 49 - واحد 5

تلفن: 22716955 - 22716935

 

کلیک کنید

چگونه به فرزند خود بگویید که سرطان دارید؟

میانگین امتیار کاربران: / 0
ضعیفعالی 

چگونه به فرزند خود بگویید که سرطان دارید؟


 

 

یکی از سخت‌ترین مکالمات با فرزندتان گفت‌وگو در مورد ابتلای خودتان به سرطان است. ما همیشه تلاش داریم که از فرزندان خود محافظت کنیم و گاهی تصور می‌کنیم که با پنهان کردن برخی موضوعات به آن‌ها کمک می‌کنیم، درصورتی‌که این‌گونه نیست. پس بهترین راه برای بیان این‌که من مبتلا به سرطان هستم چیست و آیا درست است که این موضوع را پنهان کنم؟

 

تا زمانی که تمام جزئیات را ندارید، صبر کنید. بهتر است تا زمانی که تمام جزئیات بیماری خود، شامل درجه سرطان، درمان، پیش‌آگهی را ندارید صبر کنید. این کمک می‌کند که شما بتوانید پاسخ تمام پرسش‌های فرزند خود را داشته‌باشید. کودکان وقتی که با یک تصویر کامل روبرو شوند، موضوع را بهتر درک می‌کنند تا زمانی که با تکه‌هایی از پازل روبرو هستند. وقتی که اطلاعات شما کامل باشد برای فرزندتان نیز قابل اطمینان‌تر خواهد بود و زمانی که بتواند اطمینان کند، احساس امنیت بیشتری دارد.

 

فکر نکنید که فرزند شما می‌داند سرطان چیست. کودکان ممکن است واژه‌ی سرطان را از رسانه‌ها شنیده باشند ولی هنوز تصویر دقیقی از این که این بیماری چیست و چه اثراتی بر بدن دارد ندارند و حتی ممکن است اطلاعات نادرست و غیر دقیقی نسز داشته‌باشند. تلاش کنید که با زبانی ساده روند شکل‌گیری سرطان را برای آن‌ها توضیح دهید.

 

به آن‌ها توضیح دهید که سرطان مسری نیست. ممکن است یکی از اولین پرسش‌های فرزند شما در خصوص سرایت بیماری باشد، درست شبیه تصوری که از احتمال سرایت سرماخوردگی دارند. به آن‌ها بگویید که سرطان مسری نیست.

 

متناسب با سن فرزندتان با او گفت‌وگو کنید. با زبانی متناسب با سن فرزندتان در این مورد با او صحبت کنید. برای این منظور در صورت لزوم از گرفتن مشاوره از افراد متخصص، روان‌پزشک و روان‌شناس، دریغ نکنید.

 

نسبت به مکالمه‌ی یک‌طرفه حساس نباشید. از این که مکالمه با فرزندتان یک‌طرفه شود، به‌طوری‌که تنها شما حرف بزنید و او فقط گوش کند و حرفی نزند، نگران نباشید. سکوت آن‌ها در این شرایط ممکن است به‌دلیل پردازش اطلاعاتی باشد که دریافت می‌کند. آن‌ها را مجبور به پرسیدن پرسش‌های‌شان در همان لحظه و یا بیان احساسات‌شان نکنید. در عوض به آن‌ها اطمینان دهید که هر زمان لازم بود می‌توانند پرسش‌های خود را مطرح کنند.

 

اگر فرزندتان به راحتی کنار نیامد، حتمن کمک بگیرید. چنان‌چه فرزندتان نتوانست به‌راحتی با موضوع کنار بیاید و دچار نشانه‌هایی مانند تغییرات رفتاری، پرتحرکی و بیش‌فعالی، گوشه‌گیری، پنهان کردن هیجانات، اختلال تمرکز و افت تحصیلی شد، در گرفتن کمک از روان‌پزشک و روان‌شناس کودک تردید نکنید.

 

پرسش‌های متداولی که فرزندان شما خواهند پرسید.

فرزندان شما ممکن است پرسش‌هایی را بپرسند که گاهی شما نیز پاسخی بر آن‌ها نداشته باشید، بهتر است که با آن‌ها رو راست باشید و پاسخ‌هایی را که می‌دانید به آن‌ها بگویید و در مورد آن‌چه که نمی‌دانید نیز تردید در گفتن «نمی‌دانم» نداشته باشید.

باید آمادگی برخی پرسش‌ها را داشته‌باشید، برخی پرسش‌های متداولی که فرزندانتان احتمالن از شما خواهند پرسید، این‌ها هستند:

  • · آیا داری می‌میری؟
  • · ممکن است وقتی که من بزرگ شدم، سرطان بگیرم؟
  • · موهایت خواهند ریخت؟
  • · آیا باید به دوستانم بگویم؟
  • · اگر تو نتوانی، چه کسی از من مراقبت خواهد کرد؟
  • · چرا تو سرطان گرفتی؟
  • · اگر اتفاقی برای تو بیافتد، چه بر سر من خواهد آمد؟
  • · کی سرطان تو از بین خواهد رفت؟

 

انتخاب این که من به فرزندم در این مورد چیزی نگویم.

صحبت با فرزندتان در مورد بیماری‌تان مسئله‌ای کاملن شخصی است و برخی والدین پنهان کردن موضوع از فرزند خود را انتخاب می‌کنند. توجه داشته باشید که کودکان باهوش هستند و به‌طور شهودی متوجه می‌شوند که همه چیز در خانواده روبراه نیست. پنهان کردن موضوع از آن‌ها می‌تواند باعث ترس و اضطراب بیشتر آن‌ها شود. اگر کودکان احساس کنند که موضوعاتی از آن‌ها پنهان می‌شود، احساس ناامنی می‌کنند.

برخی والدین با این نظر که پیش‌آگهی بیماری‌شان خوب است و برای نگران نکردن فرزندشان ترجیح می‌دهند که موضوع را بیان نکنند و می‌گویند که «چه نیازی است که آن‌ها را نگران کنیم، وقتی که خبری نیست». در این موارد باید آماده باشند که چه اتفاقی خواهد افتاد، اگر ...

چه اتفاقی خواهد افتاد، اگر وضعیت بیماری بدتر شود؟ اگر اوضاع بدتر شود، چگونه می‌توانید به فرزند خود توضیح دهید که ناگهان بسیار بیمار شدید. در این شرایط ممکن است فرزندتان نیز زمان کافی برای سازگاری با موضوع را نداشته‌باشد و آسیب‌های هیجانی بیشتری را متحمل شود.

چه اتفاقی خواهد افتاد، اگر خود فرزندتان پی به موضوع ببرد؟ در موارد بسیاری خود فرزندتان ممکن است به‌طور اتفاقی مدارک بیماری شما را ببیند و یا از زبان دیگران در مورد بیماری شما بشنود و پی به موضوع ببرد. احساس طرد و عدم اطمینانی که در این موارد ایجاد می‌شود، بسیار آزار دهنده و آسیب‌رسان است.

 

نگفتن موضوع به فرزندان گاهی به این دلیل است که بیان این موضوع برای خود والدین نیز بسیار ناراحت‌کننده است. اجازه ندهید که ناراحتی باعث تصمیم‌گیری نادرست شود. اگر به تنهایی قادر به این کار نیستید می‌توانید در کنار دوستان و یا دیگر اعضای خانواده موضوع را با فرزند خود در میان بگذارید.

با هم بنشینید و در مورد تمام پرسش‌هایی که برای‌تان پیش می‌آید گفت ‌وگو کنید.

نظر خود را اضافه کنید.

0
شرایط و قوانین.

نظرات

  • هیچ نظری یافت نشد

اخبار و تازه‌ها